Filmowa opowieść o Fryderyku Chopinie rozpoczyna się na ulicach Warszawy. Jest mglista noc, ulicami miasta pędzi kareta. To adiutant Wielkiego Księcia Konstantego jedzie po młodego Fryderyka, który - jako jedyny - jest w stanie uspokoić napad szału dyktatora. Młody kompozytor posłusznie jedzie do Belwederu i swoją grą koi nerwy Konstantego. Chopin nienawidzi Moskala, ale ulega prośbom ojca, który liczy na stypendium artystyczne dla syna fundowane przez carskiego namiestnika. W końcu i syn, i ojciec zbuntują się - Fryderyk nie będzie więcej grał dla Konstantego. Stypendium zostanie cofnięte, ale za pieniądze przeznaczone na posagi swoich dwóch sióstr: Izabeli i Ludwiki, Fryderyk i tak wyjedzie do Paryża. W kraju jest coraz niebezpieczniej, zbliża się czas powstania listopadowego, dla chorowitego artysty to najwyższy czas na wyjazd: Musimy jak najszybciej wyprawić Fryderyka z kraju - mówi Albert, przyjaciel i konspirator. W Paryżu, w stolicy sztuki więcej zrobi dla sprawy Polski grając w najlepszych salach koncertowych i wydając swoje utwory, niż tu, na barykadach powstańczych z karabinem w ręku. - dodaje Albert. W Paryżu jednak nikt na Fryderyka nie czeka. Żyje więcej niż skromnie. Przez pierwsze lata nie udaje mu się zaciekawić żadnego wydawcy swoimi kompozycjami. Nie ma koncertów ani uczniów. Pieniądze z Polski powoli się kończą. Jest już rok 1832, rok po krwawym stłumieniu powstania i przybyciu do Paryża Wielkiej Emigracji. Chopin nadal jest nikim w Paryżu - czyżby zawiódł pokładane w nim nadzieje rodziny, przyjaciół, narodu? Z pomocą przychodzi Albert, który po powstaniu znalazł się w Paryżu i dzięki swoim kontaktom organizuje Fryderykowi koncert u baronowej Rothschild, na którym po raz pierwszy zaprezentowana zostaje jego muzyka towarzyskiej i kulturalnej elicie Paryża. Jego etiudy gra sam Ferenc Liszt, najgłośniejszy wówczas pianista Europy. Obaj kompozytorzy zostają zresztą od razu serdecznymi przyjaciółmi. Myślę, że tym razem Paryż go zapamięta - mówi baronowa. I zapamiętał. Od tego koncertu, a zwłaszcza po następnym, na który został zaproszony w konsekwencji tego pierwszego - w najlepszej sali koncertowej Paryża, sali Pleyela - sława Chopina będzie rosła, osiągając niespotykany dotąd poziom. Chopin stał się w ciągu kilku zaledwie sezonów prawdziwym gwiazdorem scen koncertowych i salonów. Zaczęto go wydawać, miał wielu uczniów, zapraszano go do najlepszych domów, diametralnie zmieniła się jego sytuacja materialna i towarzyska.